21.3.17

Μια θολή μνήμη αναζητά πληρεξούσιο ektΟμιλητή



«Με τις άδειες καρέκλες, τι άδειες στιγμές της ζωής μας, αυτά, που δεν ζήσαμε, τα κενά της ύπαρξής μας, που είναι πηγή φαντασίωσης και λόγος αυτοχειρίας, ο Ιονέσκο θα σημειώσει εμφατικά το σύνολο σχεδόν των προβληματικών ζητημάτων της νεωτερικής συνθήκης, που αφορούν τον άνθρωπο.
 
Η ιστορία ως δυνάστης - νομοτέλεια ή παράδειγμα - ο εσχατολογικός λόγος για μία γη της επαγγελίας, οι μύθοι για τη σωτηρία του Κόσμου, οι εξαγγελίες των μεγάλων σκοπών – σημασιών, μηνυμάτων, αποστολών και ιδανικών, ο κανονιστικός – εργαλειακός λόγος οδηγιών, που επιδιώκει υποταγή, οι κοινωνικές φιλοδοξίες, οι μνησικακίες και τα τσακώματα, οι φαντασιώσεις, οι ενοχές, τα προσχήματα, οι μεγάλες απώλειες, τα παράπονα, η απελπισία, το κενό του νοήματος.

Όλα αυτά, κάτω από το βάρος του αδυσώπητου χρόνου, το παιχνίδι των ρόλων, το βλέμμα του Άλλου, την βαθειά ανάγκη για προστασία και τελικά τη δυσκολία να φέρουμε τα πράγματα και τα αισθήματα , τις επιθυμίες και τις ανάγκες, στο λόγο, μία αδυναμία να ονομάσουμε, που επιτείνει η θολή μνήμη και οδηγεί στην εγκαθίδρυση του «διαμεσολαβητή», ενός πληρεξούσιου ομιλητή, που θα μιλήσει στη θέση μας, αντί για εμάς και για εμάς, ενός ομιλητή, που είναι το άλλο όνομα για την αυτοχειρία».
 
Δημήτρης Κωστελέτος

6.2.17

Αντώνης Λιόγας, το καλό παιδί των μεσαίων θρανίων


του Κώστα Δανιά
ΣΤ' Γυμνάσιο 1972
 

Ο Αντώνης ήταν πάντα αυτό που λέμε "παιδί χαμηλών τόνων". Ποτέ δεν πρωταγωνίστησε, στα σχολικά μας χρόνια, στους καυγάδες μας, στους ανταγωνισμούς μας, στις "επιτυχίες" μας. Δεν υπήρξε καν αυτό που συνηθίζουμε να λέμε "ο καλύτερος μαθητής" ! Κι όμως, ο Αντώνης ήταν πάντα παρών, έστω κι αν όχι ... στην πρώτη γραμμή, όπως πολλοί επιδιώκαμε για να ξεφουσκώσουμε τον εγωισμό μας. Αρκούσε μια σύντομη συζήτηση μαζί του για να βγουν μπροστά αυτά που τον έκαναν να ξεχωρίζει: το χιούμορ, η θέληση, η αγωνιστικότητα, η σωστή άποψη, όποιο κι αν ήταν το θέμα της συζήτησης.
 
Τα χρόνια που πέρασαν, ο Αντώνης αγωνίστηκε και δούλεψε σκληρά, χωρίς να χάσει στιγμή τον μπούσουλα που έβαζε. Κι εμείς, ιδιαίτερα όσοι είχαμε την ευκαιρία λόγω εργασιακού περιβάλλοντος να τον παρακολουθούμε από πιο κοντά, επιβεβαιώναμε στο διάβα του χρόνου την εκτίμηση που είχαμε στον άνθρωπο και στον επιστήμονα.
 
Η πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου, με την οποία προήχθη σε Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, επιβεβαίωσε όλα τα παραπάνω. Ο συμμαθητής μας ο Αντώνης, έφτασε πολύ ψηλά και, ίσως, να τον δούμε ακόμη ψηλότερα στα χρόνια που έρχονται.
 
Οι ευχές μας και η αγάπη μας θα τον συνοδεύουν πάντα! 

Κώστας Δανιάς
Δικηγόρος

Φεβρουάριος 2017

17.1.17

Ιατρική, Ναζισμός και Ολοκαύτωμα

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2017, 9:00 μμ 
Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι (60 μέτρα από το μετρό), τηλ.210-3228839 

Ο Τζων Καλέφ-Εζρά (ΣΤ' Γυμνάσιο 1970), καθηγητής Ιατρικής Φυσικής, Ιατρικό Τμήμα, Πανεπ. Ιωαννίνων, διερευνά αυτό που συνέβη στο μισό του 20ου αιώνα όπου πολλοί γιατροί μεταστράφηκαν από θεραπευτές του ασθενούς σε θεραπευτές του έθνους. Τα εν λόγω προγράμματα, που σχεδιάστηκαν και προτάθηκαν από διάσημους πανεπιστημιακούς δασκάλους, απoτέλεσαν τη βάση για τη μεγαλύτερη γενοκτονία που έγινε ποτέ, τη Σσοά (Ολοκαύτωμα). Μια συζήτηση-μνήμης.

15.1.17

Στα κάγκελα!


11.1.17

Ο χιονάνθρωπος του Έκτου





«...Γιατί εσύ δεν ήσουν άνθρωπος
γιατί εσύ ήσουν χιονάνθρωπος
που λίγο-λίγο τέλειωνες
εγώ σε ζέσταινα
κι εσύ μου έλιωνες...»





K.Kor.

4.1.17

Χ Ε Ρ Ι Α
του Αργύρη Χιόνη

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν –τάχα χαιρετώντας– σ’ άλλους
Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή –το χειρότερο– τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε
Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα.


(Από τη συλλογή Λεκτικά Tοπία, 1983)


------ 
«΄Ετσι, για τον Καινούργιο Χρόνο...», έγραψε η Μάρω που μας το έστειλε.

3.1.17

2.1.17

Ευχές

Πάει ο παλιός ο χρόνος
ας γιορτάσουμε παιδιά 
και του 6ου οι αναμνήσεις 
ας κοιμούνται στην καρδιά! 

Καλή χρονιά - χρόνια πολλά!


Βασίλης Δημητρόπουλος
ekto1970

1.1.17

2017!



Ο Πρόεδρος και το Δ.Σ., το επιστημονικό και διοικητικό προσωπικό, οι δημοσιογράφοι, οι συγγραφείς, οι σχολιαστές, οι συνεργάτες, οι φωτορεπόρτερ, οι τεχνικοί και, -ιδιαίτερα- οι ανταποκριτές εξωτερικού

του ekto1972®

σας εύχονται

Καλή Χρονιά!


ekto1972®
«To πρωτοποριακό blog του ΣΤ' Γυμνασίου Αρρένων Αθήνας!»©

As time goes by


Classic

29.12.16

25.12.16

Χρόνια Πολλά!


Καλά Χριστούγεννα κι ένα ειρηνικό και εποικοδομητικό 2017!

Χριστός γεννέθεν, χαρά σον κόσμον


Χριστός γεννέθεν, χαρά σον κόσμον
χα, καλή ώρα, καλή σ' ημέρα
Χα, καλόν παιδίν οψές γεννέθεν
οψές γεννέθεν, το βράδ' αργάτε.

Το εγέννεσεν η Παναΐα
Το ανάθρεψεν αεί Παρθένος.
Εκαβάλκεψεν χρυσόν πουλάρι
εκατήβεν σο σταυροδρόμι.

Η μιάμιση δραχμή

του Γιώργου Βορρόπουλου
ΣΤ' Γυμνάσιο 1972

Μια μικρή ιστορία που διαδραματίστηκε όταν ήμουν φοιτητής το 1975, στα λημέρια του Γυμνασίου μας.  Μήνα δε θυμάμαι ακριβώς, πάντως έκανε ψυχρούλα, βράδυ 8-9 η ώρα περίπου.

Μετά από ένα βραδινό μάθημα στο πανεπιστήμιο στη Σόλωνος, πήρα το δρόμο επιστροφής για το σπίτι μου στο Μπραχάμι. Δεν έπαιρνα ποτέ την "περιμετρική" λόγω συνωστισμού και έτσι με τα πόδια ανέβηκα τη Σόλωνος με κατεύθυνση το Ζάππειο, όπου ήταν και η αφετηρία του λεωφορείου μου, 109 τότε "Αγ. Δημήτριος".

Μπαίνοντας στο λεωφορείο διαπίστωσα ότι είχα μόνο μία δραχμή για το εισιτήριο και όχι την απαιτούμενη 1,50 δρχ. Οπότε κατέβηκα και αποφάσισα να γυρίσω με τα πόδια, μιάμιση ώρα ποδαρόδρομο, μιας και ντρεπόμουν να ζητήσω από άλλους. Άλλωστε είχα ξανακάνει την ίδια διαδρομή με τα πόδια άλλη φορά και δε με τρόμαζε. Φτάνοντας έξω από το κολυμβητήριο με σταματάει ένα νεαρό παιδί 17 ή 18 χρονών.

- Φίλε, έχεις να μου δώσεις μια δραχμή γιατί έχω μόνο ένα πενηνταράκι και θέλω να πάρω το λεωφορείο για τον Νέο Κόσμο;

Γέλασα από το τρομερό αυτό παιχνίδι που μας έπαιζε η θεωρία των πιθανοτήτων και μετά του είπα ότι κι εγώ έμεινα από ένα πενηνταράκι και πάω στο Μπραχάμι με τα πόδια. Και προσφέρθηκα λοιπόν να του δώσω τη μια δραχμή μου. Όμως το παιδί δεν δέχτηκε.

- Ρε φίλε, εσύ πας πιο μακριά, πάρε λοιπόν το πενηνταράκι, εγώ θα πάω με τα πόδια.

Δέχτηκα λοιπόν το πενηνταράκι, τον χαιρέτησα και πήγα στη στάση έξω από το Γυμνάσιό μας όπου και πήρα το 109.

Ας είναι καλά το παιδί αυτό όπου κι αν είναι τώρα.

Η ιστορία είναι 100% αληθινή και με κάνει πολλές φορές να σκέπτομαι τη καλοσύνη πού χουμε όλοι μέσα μας και τη καταπιέζουμε...


Γιώργος Βορρόπουλος
Δεκ.2016